stroompunt.nl

De wereld loopt langzaam maar zeker vast in een sluipende energiecrisis. Roy op het Veld, journalist bij Het Financieele Dagblad, schetsts in het boek De strijd om energie een weinig rooskleurig perspectief; dat van een crisis en een toenemende internationale concurrentiestrijd om energie. Een exclusieve voorpublicatie.

Met een afkeurende blik schuift Alexander Medvedev met zijn vork het eten over zijn bord. De catering van Maison van den Boer wordt in Nederland omgeven met het aura van kwaliteit, maar Medvedev is er bepaald niet van onder de indruk. Het is juni 2006 en de vicebestuursvoorzittervan Gazprom bezoekt de World Gas Conference in Amsterdam.

Medvedev heeft last van een jetlag
Het feest van het Duitse olie- en gasconcern Wintershall in de Amsterdamse Convention Factory lijkt Medvedev niet te boeien. Hij kijkt verveeld om zich heen. Misschien heeft Medvedev, die verantwoordelijk is voor de export van Russisch gas en voortdurend over de wereld reist, last van een jetlag. Het is in ieder geval geen toeval dat hij bij Wintershall acte de présence geeft, in plaats van bij een van de écht grote bedrijven, zoals Shell, die op een andere locatie een feest organiseren. Wintershall is eentrouwe bondgenoot van Gazprom. De Duitsers hebben tenminste niet alleen oog voor hun eigen belang, maar ook voor dat van de Russen. Shell is in de ogen van Gazprom alleen uit op het maximaliseren van de eigen winst. Zakelijk kunnen de Russen het met de Duitsers goed vinden, maar feestvieren is voor de zichtbaar vermoeide Medvedev toch weer een andere zaak. Mensen stoten elkaar aan. ‘Kijk, daar zit Medvedev!’ De Gazprom-topman is zich bewust van zijn rol, en vooral van de macht die vanzijn bedrijf uitgaat. Gazprom beschikt over de grootste gasreserves ter wereld. Europa haalt 25% van zijn gas uit Rusland, en omdat Gazprom het wettelijk monopolie heeft op de export van gas, beschikt het staatsbedrijf over een machtspositie van formaat.

Alexander Medvedev is als exportdirecteur een van de boegbeelden van de Russische macht. Hij is overigens geen familie van Dmitry Medvedev, de president-commissaris van Gazprom die in 2008 tot president van Rusland wordt gekozen en Poetin opvolgt. Voordat het feest goed en wel op gang is gekomen, staan veel Russen alweer buiten de Convention Factory te wachten op een taxi. Zij gaan de bloemetjes buiten zetten in de binnenstad. Het machtsbewustzijn straalt er vanaf. Wijdbeens en rokend staan ze bij elkaar. Ze kijken stoer om zich heen, niet om contact te zoeken, maar om zich ervan te vergewissen dat ze gezien worden. Gazprom geeft Rusland zijn trots terug. Hier staan mensen die niemand nodig hebben. Hier staan de mensen die Europa van gas voorzien. ‘Wat kan Europa zonder Russisch gas?’, vraagt een van de Gazprom-medewerkers zich eerder op de avond binnen af. Met een brede grijns geeft hij zelf het antwoord: ‘Niets!’

Fragment
Met iedere kilometer die ik in mijn auto rijd, zet ik de wereldwijde strijd om energie verder op scherp. Want met iedere liter benzine die ik verbruik, dalen de westerse olievoorraden en is de wereld afhankelijker van een steeds kleiner groepje olierijke landen. Voor gas geldt hetzelfde. We genieten nu toevallig van een warme meimaand, maar met ieder graadje dat ik in de winter de thermostaat hoger zet, slinkt de gasbel van Slochteren. Nederland wordt net als de rest van Europa afhankelijk van gasleveranties van vooral Rusland.

bron: http://www.fd.nl/csFdArtikelen/WEB-HFD/y2008/m05/d16/strijd